Güzel kavramı, nesnel mi öznel mi olduğu tartışması, felsefe ve sanat alanında merkezi bir konudur.

Platon, güzelliği nesnel olarak görür; idealar dünyasındaki "Güzel'in İdeali" güzelliğin mutlak ölçüsüdür ve düşünceyle kavranır. Örnek: "Güzel bir tablo, İdeai Güzel'in düşünceyle algılanan bir yansımasıdır."

Kant ise güzelliği öznel bir deneyim olarak değerlendirir; estetik yargılar kişisel olup, evrensel geçerlilik iddiasında olsa da, bunlar hissel deneyimlerden kaynaklanır. Örnek: "Bir müzik parçası güzel görülür çünkü dinleyiciye hoş bir duygu verir, ama bu hoşluk herkes için aynı değildir."

Sanat teorileri de güzelliği açıklamaya çalışır:

- Mimesis (Benzetim): Sanat eseri, doğa ya da gerçekliği taklit eder. Örnek: Antik Yunan heykelleri, insan bedeninin doğal güzelliğini yansıtır.

- İfade (Expression): Sanat, sanatçının iç dünyasını, duygularını ve düşüncelerini aktarır. Örnek: İmpastolu bir resim, sanatçının enerjik ve yoğun duygusal durumunu gösterir.

- Biçimcilik (Formalism): Sanatın değeri, içinde bulunan biçimsel özelliklere (renk, hat, denge, ritim) bağlıdır. Örnek: Bir soyut resmin renk ve şekil uyumları, anlatılmak istenen bir konudan daha önce gelir.

ÖSYM sınavında bu konudan çıkan sorular genellikle, "hangi düşünürün teorisine göre güzellik nesneldir/öznel?" şeklinde olur. Platon'un nesnel yaklaşımı ve Kant'ın öznel ancak evrensel geçerliği iddia eden yargısı, bu tür soruların temelini oluşturur.