Milli Edebiyat dönemi, 19. yüzyıl sonlarından 1920'li yıllara kadar süren ve Türk edebiyatının modernleşme sürecini yansıtan bir dönemdir. Bu dönemde Türk topluluğunun dil, ölçü ve tema özellikleri önemli bir yere sahiptir.

Dil: Milli Edebiyat yazarları, Osmanlı Türkçesi yerine günümüz Türkçesi kullanarak Türkçe'nin zenginleştirilmesi ve yaygınlaştırılmasına öncülük etmiştir.
Ölçü: Geleneksel hece ve aruz ölçüsü yerine serbest hece kullanılmış, bu da Türk edebiyatına yeni bir nefes kazandırmıştır.
Temalar: Toplumun gerçek sorunları, ulusal kimlik, özgürlük ve bağımsızlık gibi konulara odaklanılmıştır.

Milli Edebiyat döneminde önemli temsilciler ve eserleri:
1. Beş Hececiler: Ziya Paşa, Ahmed Mithat Efendi, Şemsettin Sami, Şemseddin Sami, Veled Çelebi. Bu şairler, hece vezni kullanarak Türkçe'nin güzelliğini ortaya koymuşlardır.
2. Ömer Seyfettin: Türk milletinin ilk modern hikayecisi olarak kabul edilir. Özellikle "Güllü", "Peynirli" gibi hikayeleriyle Türkçe'nin basit ve anlaşılır bir dilde kullanılmasını savunmuştur.
3. Ziya Gökalp: Türkçülüğün Esasları adlı eseriyle Türk ulusal kimliğinin temellerini atmıştır.
4. Faruk Nafiz Çamlıbel: Han Duvarları adlı şiiriyle Türkçe şiirin yeni yollarını açmıştır.

Sınav taktiği: ÖSYM, Milli Edebiyat konusundan genellikle "Milli Edebiyat dönemi şairi veya yazarı kimdir" şeklinde sorular sorar. Bu nedenle, Ömer Seyfettin, Ziya Gökalp ve Faruk Nafiz Çamlıbel gibi önemli temsilcilerin temel bilgilerini öğrenmek yeterlidir. Örneğin, Ömer Seyfettin hikâyeci, Ziya Gökalp Türkçülüğün Esasları yazarı ve Faruk Nafiz Çamlıbel Han Duvarları şiiriyle tanınan bir şairdir.