insan ve canlıların çevrelerinden bilgi toplamasını sağlayan karmaşık sistemlerdir.
Her duyu, özel bir algılayıcı hücre ve merkezi sinir sistemi arasındaki iletişim üzerine kuruludur.

Göz: Işık algısını sağlar. Kornea ve gözbebekleri ışığı düzene girerken, mercek odaklanmayı sağlar. Retina’da bulunan koniler (renk, ayrıntı) ve çubuklar (akşam, hareket) ışığı elektrik sinyallerine çevirir.

Kulak: Ses algısını sağlar. Ses dalgaları örten ve kaşif aracılığıyla iktidar içindeki kulağa giriş yapar. Karın kabuğu’nda bulunan kırılgan lifler titreşimleri sinir impulslarına dönüştürür; bu impulslar insanın duygularını şekillendirir.

Burun: Kimyasal algı (koku). Olfaktör epitelin içindeki koku reseptörleri molekülleri algılayarak nöron sinyalleri üretir.

Dil: Tat algısı. Tat reseptörleri (papillalar) tatlar (tatlı, ekşi, tuzlu, ekşi, umami) sınıflandırır ve sinir yollarıyla beşikte işlenir.

Deri: Dokunma, basınç, sıcaklık ve ağrı algıları. Meissner, Pacinian ve Ruffini gibi deri reseptörleri farklı mekanizmalarla uyarımları algılar ve merkezi sinir sistemine iletilir.

Bu organların tümü, sinir hücreleri aracılığıyla sinir uçlarından sinir hücrelerine elektrik sinyalleri göndererek bilgiyi merkezi sinir sistemine ulaştırır; orada işlenerek algıya dönüşür.