, insanların yaşadıkları yerden başka bir yere yerleşmek suretiyle yaşamlarını sürdürme biçimidir.
Türkiye'de göç, doğal faktörler (iklim, jeolojik yapı) ve insan faktörleri (ekonomi, siyaset) etkisinde olup, doğu-batı, kırsal-şehir eğilimleri gösterir.

• İç göç: Ülke içinde bir bölgeden diğerine yerleşim değiştiren hareketlerdir. Özellikle İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyük şehirler, ekonomik fırsatlar ve hizmet sektörü nedeniyle göç almaktadır.
• Dış göç: Ülke sınırları dışına çıkan ya da ülkeye giren hareketlerdir. Türkiye, 1990'lı yıllardan itibaren göç alıcı ülke konumundadır. Özellikle Suriye, Afganistan, Irak gibi komşu ülkelerden gelen mültecilerin sayısı artmıştır.

, bir bölgenin göç girişi ve çıkışı arasındaki farktır. Türkiye'nin 2010-2020 yılları arasında 1,5 milyon civarında net göç artışı yaşanmıştır.
Göçün etkileri:

• Şehirleşme hızını artırır, konut ve altyapı sorunlarını yoğunlaştırır.
• Kırsal bölgelerde nüfus gerilemesine sebep olur, tarım ve yerel hizmetlerde kademe geriliği yaşanır.
• Sosyo‑ekonomik yapıda değişiklikler: kültürel çeşitlilik artar, ancak hoşgörü eksikliği ve entegrasyon sorunları da ortaya çıkabilir.

Türkiye'nin Avrupa‑Asya arasındaki konumu, hem Avrupa'dan hem de Asya'dan göç akımlarının geçiş noktası olmasına neden olur. Çanakkale Boğazı ve İstanbul Boğazı, göçmenlerin Avrupa'ya ulaşmak için kullandığı ana hatlardır.
Önemli terimler: Net göç, brüt göç, mülteci, yerleşim, şehirleşme, kırsal gerileme, ekonomik göç, siyasi göç.
Formül: Net Göç = Göç Girişi - Göç Çıkışı. Örneğin, bir ilde 20.000 kişi giriş yaparken 15.000 kişi çıkarsa, Net Göç = 20.000 - 15.000 = 5.000 olur.