İslam Felsefesi'nde, Antik Yunan felsefesinden özellikle Aristoteles geleneğinden etkilenerek aklın önceliğini savunan, vahiy ve akıl arasında uzlaştırma çabası güden ve bazı dini metinleri alegorik (sembolik) yorumlama yoluna giden felsefi ekol aşağıdakilerden hangisidir?

Soruda belirtilen temel özellikler, İslam felsefesi içindeki ekollerin bilgi kaynakları ve yöntemleri konusundaki yaklaşımlarını işaret etmektedir: Antik Yunan felsefesinden (özellikle Aristoteles'ten) etkilenme, aklın bilgi edinmedeki önceliği, vahiy ile akıl arasında bir uzlaşma arayışı ve dini metinleri sembolik (alegorik) olarak yorumlama eğilimi.

Bu özellikler doğrudan Meşşailik (Peripatetik) ekolünü tanımlar. Fârâbî, İbn Sînâ ve İbn Rüşd gibi önemli temsilcileri bulunan Meşşailik, Aristoteles mantığını ve metafiziğini temel almış, aklı hakikate ulaşmada en üstün araç olarak görmüşlerdir. Dini metinlerde akılla çelişir gibi görünen noktaları ise alegorik yorumlarla akılla uyumlu hale getirmeye çalışmışlardır.

Diğer seçeneklere bakıldığında: Kelam ekolü vahyi esas alır ve aklı vahyi savunmak için kullanır, ancak aklı vahyin önüne koymaz. İşrakilik ekolü (Sühreverdî) akılcılığın yanı sıra sezgi ve ilhamı ön plana çıkarır. Tasavvuf ekolü ise daha çok mistik deneyim ve içsel arayışa odaklanır. Selefiyye ekolü dini metinleri zahiri anlamıyla kabul eder ve akli yorumlardan büyük ölçüde kaçınır. Bu nedenle, soruda verilen tüm kriterleri karşılayan ekol 'Meşşailik'tir.