Antik Yunan düşünürü Aristoteles'e göre, insan yaşamının nihai amacı 'eudaimonia'dır. Ancak eudaimonia, halk arasında yaygın olarak anlaşılan geçici hazlardan veya dışsal zenginliklerden farklıdır. O, eudaimoniayı insanın kendine özgü yetkinliklerini tam olarak gerçekleştirmesi ve erdemli bir yaşam sürmesiyle elde edilen, sürekli ve kapsayıcı bir iyi oluş hali olarak tanımlar. Bu bağlamda, Aristoteles'in mutluluk anlayışı aşağıdakilerden hangisiyle en doğru şekilde ifade edilebilir?

Soru, Aristoteles'in 'eudaimonia' kavramı çerçevesinde mutluluk anlayışını sorgulamaktadır. Parçada eudaimonia'nın geçici hazlardan ve dışsal zenginliklerden farklı olduğu, erdemli yaşam ve kişinin yetkinliklerini gerçekleştirmesiyle ilgili olduğu belirtilmiştir.

Aristoteles'e göre eudaimonia (genellikle 'iyi yaşam' veya 'insan olarak gelişme' şeklinde çevrilir) sıradan bir haz durumu değil, insanın kendine özgü işlevini (akıl yürütme yeteneği) erdemli bir şekilde yerine getirmesiyle ulaştığı sürekli ve kalıcı bir iyi oluş halidir. Bu, erdemli eylemlerle karakterin geliştirilmesini ve potansiyelin tam olarak gerçekleştirilmesini içerir.

Şıklara bakıldığında: * A ve B şıkları, hazzı ve arzuların sınırsız tatminini merkeze alarak Aristoteles'in anlayışından uzaklaşır (çoğunlukla hedonist yaklaşımlarla ilişkilendirilir). * D şıkkı, mutluluğu tamamen dışsal koşullara bağlayarak Aristoteles'in erdem ve içsel gelişime vurgusunu göz ardı eder. * E şıkkı, toplumsal kurallara kayıtsız kalmayı ve bireysel çıkarcılığı öne sürerek erdemli yaşam ve toplumsal iyi anlayışına aykırıdır. * C şıkkı ise 'kişinin doğasına uygun yetkinliklerini erdemli eylemlerle gerçekleştirmesi' ifadesiyle Aristoteles'in eudaimonia tanımına ve 'ergon' (işlev) ile 'aretē' (erdem) kavramlarına en uygun açıklamayı sunmaktadır.